Κάτι τρέχει στο ΤΑΒΑΝΙ

post-header

Ο Δεκαπενταύγουστος έχει 17 γράμματα, ένα τρισεκατομμύριο σκέψεις και μία λέξη που πρέπει να γκουκλάρεις. Νομίζω πώς δεν έχω αισθανθεί πιο κουρασμένη στη ζωή μου ποτέ ξανά. Αλλά κάθε φορά το ίδιο λέω. Ίσως απλά μεγαλώνω (chic). Όσες ώρες και να είχε το 24ωρο σίγουρα θα χρειαζόμουν κι άλλες ώρες για να προλάβω να κάνω όλα αυτά που θα «έπρεπε να κάνω».

Και μέσα σε αυτές τις ώρες χωράω τα πάντα. Κυριολεκτικά τα πάντα εκτός από κάτι πολύ βασικό που γκρινιάζω ότι μου λείπει όσο θυμάμαι τον εαυτό μου και είναι ελάχιστες οι φορές στη ζωή μου (μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού) που έχω πει «πωωωωω το ευχαριστήθηκα τόσο πολύ». Για τον ύπνο μιλάω και όταν μιλώ γι αυτό νιώθω σα να μιλάω για εκείνον τον πρώην που την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια (#diplis) γιατί ήταν ______ (βάλε όποια λέξη σου έρθει).

Άτιμο πράγμα το μυαλό. Δεν ξέρω αν είναι το δικό μου ή αν κάπως έτσι περίπου, σχεδόν, δουλεύει και το δικό σου. Ξυπνώ καθημερινά στις 5 το πρωί και περνάνε οι μέρες, οι εβδομάδες και τα χρόνια σχεδόν σε ένα βλεφάρισμα. Πότε ανάρτησε ο άλλος το πατουσάκι από το μαιευτήριο και την επόμενη εβδομάδα (δε μου μοιάζει να έχει περάσει περισσότερος καιρός) βλέπεις το πιτσιρίκι να έχει κάνει κερατίνη και υαλουρονικό αλά Καραντάσιαν. Και ξέρεις τι σκέφτομαι; Κοντεύει να περάσει το καλοκαίρι και ακόμα δεν έχω φάει καρπούζι.  Ωραίο καρπούζι εννοώ, να το κόψω και να γεμίσω το τεράστιο τάπερ και όποτε δε ξέρω αν διψάω ή πεινάω να μασουλάω ένα δυο κομμάτια και το υπόλοιπο να το ξεπαστρεύω μέσα σε δυο ημέρες με τον αποχυμωτή.

Αλλά να, τα πιο ωραία καρπούζια θυμάμαι να τα έχω φάει όταν ήμουν ανέμελη ή μάλλον καλύτερα ανίδεη για το τι επιφυλάσσει η ζωή: καθισμένη στην ακροθαλασσιά με λερωμένα γόνατα από την άμμο, με το αεράκι να φέρνει το τσουλούφι στα μάτια και τα ζουμιά μαζί με μερικά κουκούτσια να κατηφορίζουν σα να κάνουν νεροτσουλήθρα (τι αστεία λέξη) από τις παλάμες και να χάνονται στην αιωνιότητα, εκεί ακριβώς που σκάει το κύμα. Νομίζω πως απλώς χρειάζεται λίγο καρπούζι, στην ακροθαλασσιά και λίγο αγνάντι κάθε τόσο. Με κλειστό κινητό. Εντάξει, δε με πειράζει (πάαααρα πολύ) που δεν έχω πάει διακοπές.

Όχι αλήθεια, τώρα που το καλοσκέφτομαι διακοπές είναι όοοοολα αυτά που κάνεις ή αφιερώνεις το χρόνο για να τα ονειρεύεσαι για το πώς θα τα κάνεις, ή πώς θα ήταν αν τα έκανες (γκούγκλαρε «visualization») για να κάνεις ένα βηματάκι προς τον ορισμό της δικής σου ευτυχίας.


 Join my club

Μπες στην πιο όμορφη παρέα και κάθε Κυριακή θα με περιμένεις για καφέ με ένα email!
/Αγάπη 

Previous post
Next post
Related Posts
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.