Κάτι τρέχει στο ΤΑΒΑΝΙ

post-header

Το πρώτο μου βιβλίο το αγόρασα νομίζω στην πέμπτη δημοτικού. Με μεγάλη δυκολία. Όχι γιατί δεν υπήρχαν χρήματα για κάτι τέτοιο (hello! μεγάλωσα στην τρομερή δεκαετία του ’80, ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ, pampers, Ρίτα Σακελλαρίου!!!) αλλά γιατί οι γονείς μου, αγράμματοι αλλά κατά τα άλλα υπέροχοι άνθρωποι, δεν καταλάβαιναν το λόγο του να χαλάει κανείς λεφτά για ένα βιβλίο! Πραγματικά ως σπατάλη το αντιλαμβανόντουσαν! Πέρασα διάφορα για να καταφέρω να το δεχτούν, και οφείλω πολλά στην κυρία Άννα, μια φιλόλογο στης οποίας το σπίτι δούλευε η μάννα μου τότε. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία….

Άμα και ανακάλυψα λοιπόν αυτή τη χαρά, της ανάγνωσης εννοώ, απλά δεν μπορούσα να σταματήσω. Διάβαζα συνεχώς, πώς έτρεχε ο Forrest Gump; Ε κάπως έτσι! Και κράτησε για χρόνια αυτό, περίπου 20. Διάβαζα τα πάντα. Αυτοβιογραφίες, μυθιστορήματα, ιστορικά, θεατρικά έργα, κλασικούς, μοντέρνους. Μόνο ποίηση δεν κατάφερα να διαβάσω…. ακόμα με προβληματίζει το γιατί, αλλά anyway. Διάβαζα λοιπόν συνεχώς ώσπου μια μέρα σταμάτησα! Ξαφνικά! Όπως ο Forrest…. Έγινα μάννα!

(εδώ μεσολαβεί 10ετής αναγνωστική ξηρασία, αναγνωστική ύπνωση, zzzzzzzzzzzzzz, το σχεδόν τίποτα!)

Και ξαφνικά έρχεται ο covid και η κλεισούρα και ο περιορισμός και ο χρόνος ατελείωτος και ναι…. Η ψυχή και η καρδιά, που ποτέ δεν ξεχνούν και ποτέ δεν λαθεύουν, έφεραν στην επιφάνεια την παλιά μου αγάπη! Και ήμουν πολύ τυχερή. Πάρα πολύ! Γιατί η επανεκκίνηση έγινε με ένα αριστούργημα!

Ο τίτλος αινιγματικός, εξηγεί η συγγραφέας στις σελίδες τη σημασία του. Η ιστορία καθηλωτικά μελαγχολική, πολλή μοναξιά. Αθωότητα. Αγάπη, αληθινή, αγνή, άδολη. Ενστικτώδης Αγάπη. Επιβίωση. Εξαπάτηση. Βία. Εκδίκηση. Τρυφερότητα. Θλίψη. Μοναξιά. Η Μοναξιά στο Βάλτο. Οι γλάροι. Τα καβουράκια. Τα φτερά. Τα δέντρα. Τα κοχύλια. Η Κάια, η Μαμά, ο Μπαμπάς, ο Τέιτ, ο Τσέις, ο Σάλτας, η Μέιμπελ. Μοναξιά. Μοναξιά.

Από τις πιο δυνατές στιγμές του βιβλίου για μένα:
“Θέλει να βρεις φιλενάδες νά’χεις, γλυκό μου, γιατί οι φιλενάδες είναι για πάντα. Μήτε όρκοι, μήτε τίποτε. Μια χούφτα γυναίκες είναι ο πιο τρυφερός και ο πιο σταθερός τόπος επάνω στη γη.”

Ένα έντονο βιβλίο, που με τις εξαιρετικές περιγραφές της φύσης και των ζώων του Βάλτου με γείωναν κάθε τόσο και με λύτρωναν από την έντονη θλίψη και τη στενοχώρια. Τρυφερό και σκληρό μαζί. Δεν το άφηνα από τα χέρια μου ώσπου να το τελειώσω.

Ένα βιβλίο που με μελαγχόλησε, που με στενοχώρησε. Που με άγγιξε έντονα και βαθειά στο στέρνο μου από κάτω. Εκεί φαντάζομαι πως κρύβεται η δική μου η ψυχή. Και ενώ ήταν σκοτεινή, είδα χρώματα και φως! Έτσι βιώσα εγώ την ιστορία της Κάια. Σκοτάδι και φως μαζί.

Και κάπως έτσι, επανήλθα.

Καλή Ανάγνωση!

Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες, της Ντέλια Όουενς σε μετάφραση της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου, εκδόσεις ΔΩΜΑ βιβλία στην Αθήνα

Θα το βρείτε στο αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο Wonderland Books etc. στην Πεύκη

/Δήμητρα
(Πηγή: http://mamaelanadeis.blogspot.com/)

Follow Instagram @book_balloons

 Join my club

Μπες στην πιο όμορφη παρέα και κάθε Κυριακή θα με περιμένεις για καφέ με ένα email!
/Αγάπη 

About Book Balloons by Dimitra

Book Balloons by Dimitra

Είμαι η μαμά της Δανάης και του Γιάννη. είμαι η σύντροφος του Κώστα. προσπαθώ να είμαι μια ήρεμη μαμά και μια ευχάριστη σύντροφος. προσπαθώ! θα ήθελα να γίνω μαμά και άλλων μωρών. οι γύρω μου ή με αγαπούν πολύ ή δε θέλουν να με βλέπουν ούτε ζωγραφιστή. ίσως γιατί το μούτρο μου “γράφει” αυτό που νιώθω. δε μου αρέσουν οι “καλύτεροι”. δεν καταλαβαίνω την αγωνία τους. λατρεύω τους μέτριους. νομίζω πως ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ οι καλύτεροι. στοχεύω σε μια λαμπρή μετριότητα! είμαι αισιόδοξη, τις πιο πολλές φορές. αυτή η περίοδος είναι μια τέτοια φορά!!!
Previous post
Next post
Related Posts
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.